viernes, 17 de julio de 2026

DE CASCADAS Y POZAS VÍRGENES, LAMIAS NO TANTO Y ALEGATO CONTRA EL TURISMO DEPREDADOR


 

   Cada año más gente por todas partes y sobre todo dando más por culo. Yo todavía no he metido el pie en el mar desde que comenzó el verano, y eso pasando buena parte de mi tiempo, como quien dice, a tiro de piedra de la costa. Era imposible porque cada vez que te acercabas a cualquiera de las playas, pueblos pesqueros o lo que fuera que estuviera cerca de la costa, las colas de coches aparcados a las afueras parecían infinitas. Otro tanto darse un garbeo por el centro de las principales ciudades o pueblos costeros sin tener que hacer cola para todo. Como que hasta el interior de Asturias estaba petado por todas partes a excepción de las cuencas mineras, por lo que la única escapada que hemos podido hacer sin agobios, y bien que a gusto, ha sido un sábado a Mieres; oye, menos es nada y qué bien comimos junto al ayuntamiento sin arriesgarnos a ser tangados por el hostelero desaprensivo de turno, una especie que en esta época abunda por doquier. Me refiero, claro está, a los del cachopo tamaño carta de la baraja, los mejillones a precio de percebes, los quesos asturianos de fábrica otro tanto, las fabes de la zona de Al-Ksr-imazzuf en el Atlas o de por ahí, la sidra en plan medicamento diurético y todo en ese plan como para alimentarse de aguacates de por vida..

Así pues, y a la espera de que se despeje del todo la costa de las hordas turísticas depredadoras para poder acercarnos a darnos un bañito o disfrutar de un finde en el pueblo pesquero donde veranea de siempre mi parentela política, me he tenido que conformar con los sueños en los que aparezco de excursión por los montes del sur de mi provincia que tan caros me son por razones que sólo a mí me competen.
Y en eso estoy, recorriendo prados y veredas, atravesando bosques de encinas, quejigos y marojos, junto con robles comunes, hayas, alisos y pinos silvestres, hasta llegar a un rincón oculto entre roquedales donde descubro para disfrute de mis ojos y sentidos una impresionante cascada que forma a sus pies una poza de agua asombrosamente cristalina. Pero, lo más sorprendente de todo; no se atisba presencia humana alguna por los alrededores. He debido internarme tanto en el bosque a la salida del pueblo ficticio de Okerruri, como dos o tres horas caminando solo monte arriba, que debo ser de los pocos en toda la provincia que han llegado hasta aquí, se supone que descontando también los lugareños del pueblo ficticio antes citado, siquiera ya sólo los furtivos. Como más que cobertura lo que tengo es memoria y presumo de conocerme casi todos los términos de la zona por la que me muevo, creo reconocer en la impresionante cascada y su correspondiente poza vírgenes que tengo delante de los ojos esa de Urogena que aparece en los planos.
Estoy que no quepo de gozo. Toda una poza de agua fría y cristalina para mí. Así que no tardo ni dos segundos en ponerme en pelotas para darme un chapuzón. Y, oye, ya hay que joderse, es que ni siquiera aquí, que es salir a la superficie y darme de narices con una pava con las tetas al aire. Una pava de melena rubia, ojos azules, pechos prominentes y..., pues eso, todo lo heteropatriarcalmente buenorra, quiero decir, atractiva y carnal que te puedas imaginar porque para algo esto es un sueño y no suele haber concejales de esos que censuran orquestas de verbena porque las bailarinas visten provocativas y demás neomojigatería de los ofendiditos por todo y a todas horas.
- Perdón. Pensaba que estaba solo en la poza.
- Y solo estás, pues.
- Ya, bueno... ¿Tú también has venido sola?
- Yo vivo aquí. Soy una lamia.
- ¿Una qué?
- ¿Serías tan amable de ayudarme a acabar de peinarme el pelo? -me pregunta mientras me extiende un peine dorado. ¡Qué hostias! Me parece que de oro del bueno, vamos, del que llevan los gitanos, raperos, jeques árabes y en ese plan.
- ¿Y, esto..., cómo así tú...? -no consigo acabar la frase porque en ese momento noto que la señorita lamia me coge del rabo por debajo del agua.
- No me dirás que no te apetece...
- Ya, sí, claro, ya lo notas, ¿no?; pero, es que... ¿Cómo? Yo es que con una medio merluza nunca...
- Serás imbécil e indocumentado, las lamias no tenemos cola de pez sino patas de rana.
- ¡Ah, bueno! En ese caso, en peores garitas...
Total, que creo despertar y lo primero que hago es tirarme al ordenador para escribir el sueño que nos ocupa tal y como suele ser mi costumbre con el propósito de arrancar alguna que otra sonrisa a la peña de desorientados en la vida que me leen, o eso creo yo. Pero, he despertado demasiado pronto y el sueño consigue vencerme con los dedos sobre el teclado.
- ¡ME CAGO EN EL PUTO TURISMO DE LOS COJONES!
Pues no voy y me veo de nuevo monte traviesa para llegar hasta Urogena, donde, y a diferencia del sueño anterior, descubro para mi sorpresa, o acaso estaría mejor escrito para mi disgusto, una turba humana alrededor de la poza. Algunos chapoteando dentro o haciéndose aguadillas, otros tirándose desde lo alto de la cascada; pero, la mayoría haciendo picnic en la orilla con sus sillas y mesas de camping, sus tortillas de patata, ensaladas, filetes empanados, botellicas de vino, refrescos para los niños, bolsas de patartas fritas y demás mierda de esa que llaman snacks por no decirle veneno en vena. Incluso creo distinguir a un desaprensivo preparando una barbacoa...
En ese momento reconozco a mi lamia y, mira que lo pasamos bien el otro día y que estoy convencido de que entre nosotros surgió algo que no sabría cómo calificarlo. vamos, como casi siempre después de..., dime si eso romántico empedernido; pero, no lo puedo evitar, estoy tan indignado por lo que veo que no dudo en dirigirme a ella un pelín airado.
- ¡PERO ESTO QUÉ COJONES ES!
- Esto es que después de lo nuestro te dio por contarlo todo en el feisbuk y mira lo que ha pasado.
- ¿En serio?
- Como que he tenido que poner una tarifa y todo.
- ¿Cómo? ¿Que te has metido a puta?
- Serás subnormal. Vamos, como todos. Una tarifa para intentar reducir el acceso de visitantes y de paso sacar un dinero para hacer frente al mantenimiento de la poza antes de que la destrocen del todo.
- Entiendo, una tarifa como la del Urederra y por estilo.
- Una tarifa por tu culpa.
- Menuda pesadilla.
- Ya te digo, tú y el puto feisbuk.

EZPALARTAK ETA IZURDEAK


 

- Eta hi nongoa haiz?
- Nola?
- Bertakoa, kanpokoa edo auskalo nongoa haizen, jakitearren.
- Aizak/n noiztik diti(n)agu guk mugak-eta itsasoan?
- Egia duk/n, bai, itsasoa omen duk/n gure territorio libre bakarra, itsasoan denok gaituk/n pareko.
- Barkatu, baina nik ez diti(n)at izurdeak agoantatzen...
- Akabo!

TODA EXCURSIÓN CONMIGO ES UNA PESADILLA

 


    Sueño que voy con mi familia en dirección a Markinez, preciosa villa de la Montaña Alavesa en la que estuvimos el año pasado, con el fin de visitar las nueve cuevas artificiales de origen eremético que hay a las afueras del pueblo. La idea, para ser sincero, era patear un poco por el campo, echar un pote en el bar del pueblo y, una vez hecha la mañana, dirigirnos a una conocida sidrería de Trebiño donde el año pasado comí el mejor chuletón en mucho tiempo.

Pues bien, tras llegar al pueblo y aparcar a las afueras, me pongo al frente de la expedición hacia las cuevas.
-¿ Ya sabes por dónde se va? -mi señora dándome la primera en la frente.
- No voy a saberlo, he venido aquí mil veces cuando era pequeño. A decir verdad, me conozco la zona de la montaña como la palma de mi polla.
-¿El qué?
- Mi mano, mi mano -me corrijo al instante-. ¿Ves? No hemos empezado la excursión y ya me estás poniendo nervioso!
- ¿Está muy lejoooos? -cualquiera de mis dos vástagos en lo que ya presiento que va a ser tocarme los cojones a base de bien.
- Están aquí al lado.
Emprendemos el ascenso hacia la peña Askana, que es donde se encuentran las cuevas. Voy tan convencido de saber a dónde como contrariado por la poca confianza que tiene mi familia en mí para... en realidad para todo.
- ¿Falta muchooo?
- A ver, para llegar a los sitios siempre hay que andar un poco.
- ¿Seguro que sabes por dónde se va? -de nuevo ella...
- ¿No te dicho que...
- Sí, que te guías por tu polla...
Me pongo de morros. No pienso dirigirles la palabra hasta que lleguemos a las cuevas.
- ¿Falta muchooooo? ¡No podemos más!
- ¡Cagúendios! ¿Me vais a dejar de tocar los cojones!
- Perdona, bonito, pero llevamos ya un montón de horas andando cuesta arriba -apunta la madre de mis hijos.
- Hace ya un rato que es todo llano, más o menos.
- Sí, hace ya un rato que vamos a través de prados, bosques y barrizales.
-¡ Pues mira, listilla, ya hemos llegado!
- Pero si eso es una cascada de agua.
- Claro, la cascada del barranco de Igoroin. ¿Adónde creías que os llevaba? - no me queda otra que improvisar, porque menuda cagada, un poco más y nos salimos de la provincia por Urbasa.
- Pero si...
-¡ Mirad, niños, quién nos está esperando!
- ¡Yayoooo!
- ¿Pero tu padre no había muerto?
- Y yo qué sé, habrá pedido permiso en el Averno.
- Ya habéis tardado. Seguro que te has vuelto a perder por el monte. Menos mal que os he preparado una ijada de bonito a la parrilla para chuparse los dedos. ¿Has traído el vino?
- Pues no, me había hecho la idea de ir a comer un chuletón a la sidrería de...
- Hijo, no espabilas, no espabilas.
- Eso mismo le digo a tu hijo siempre...
- ¿Falta muchoooo? ¡Queremos volver a casa para jugar a la play!
- Bueno, bueno, tampoco os quejéis tanto que gracias a mí por lo menos podremos tomarnos un baño en la cascada, aunque sea en pelotas porque hasta aquí no viene ni Dios.
- Eso si tiene agua, porque ahora en julio..

PESADILLA DE VÍSPERAS DEL 4 DE JULIO

                                                       

   Joder qué noche. He soñado que era Ben Affleck y Jenny me acababa de recordar que, como mañana será 4 de Julio, tenía que volver a ir con ella a casa de sus padres para celebrar todos juntos un día tan señalado en el calendario. Entonces recordaba la vez anterior en casa de los López y, que no podía evitarlo, me emparanoiaba porque entre sus padres, hermanos, cuñados, sobrinos, los hijos con su anterior pareja, algún que otro vecino que se colaba en la casa y demás fauna, lo de aquel día me pareció más petado que una sala de urgencias del hospital un sábado a la noche, puede que incluso más animado. Eso por no hablar del galimatías que se monta en casa de los viejos de la Jenny alrededor de la mesa con esa manía puertorriqueña de hablar todos a la vez y encima mezclando constantemente el arrastrado inglés neoyorkino y ese castellano quebrado, purito spanglish, que utilizan sobre todo los padres ella por la cosa esa generacional, lo cual hacía que, pese a lo avanzado de mi español después del tiempo que pasé en México y mi simpatía por todo lo latino, me provocase eso que llaman "stress lingüístico" y que viene a ser cuando se te embota la cabeza de palabras de ambos idiomas porque no sabes exactamente cuál tienes que manejar en cada momento o en qué idioma en concreto se están dirigiendo a ti, que es lo que me estaba pasando cuando la Leslie, la hermana pequeña de la Jenny, me pasó un plato con mi ración de pavo y al mismo tiempo papá López seguía intentando sonsacarme mi opinión acerca de la política migratoria de Trump a pesar de que ya le había dicho vienes y vienes veces antes, puto viejo chocho, que estoy en contra porque todo lo que sea machacar a la comunidad latina, legal o no, en los "Iunaiesteis" me parece empobrecer al país. Sin olvidar a la madre de la Jenny, todo el rato dirigiéndose a mí como Marc, por Marc Anthony, el anterior marido de su hija, que no churri, porque de esos bien que ha tenido a mansalva y no se le ha ocurrido invitarlos a casa de su clan un 4 de Julio. Y yo, que como soy tonto, pero tonto con ganas, no se me ocurre otra cosa para caerle en gracia a la vieja que contestarle en castellano a la señora López.


- No grassias, yo no Anthony, ese otro cantante, yo actor, hago películas, mucho buenas películas.

A lo que va la señora y le suelta a su hija en purito portoriqueño como si yo no pudiera entenderle.

- Oiga, mhija, what´s wrong con el gringo, por qué habla so weird, tan raro, pues, está "enfogonao" o qué? He seems overwhelmed all the time.

- Came on, mamy, ya déjalo, ¿no ve que anda ahüevao porque pensaba que tenía que singuear como el Anthony.

- ¡Ah, mhija, aquel sí que era un buen pana, a good boy, y no este pendejo que trajiste.

- What a fuck? Ya déjelo, mi vieja, el Ben es bien chévere.

El caso es que aquel día tenía la impresión de que se habían puesto a discutir por mi culpa y, como no sabía donde meterme, acabe metido donde he estado durante mucho tiempo en estos últimos años: dentro de una botella. ¿Resultado? Pues que acabé dando el espectáculo delante de toda la familia a eso de la botella y media de Don Q Reserva. 7. Un ron magnífico, por cierto. Y cuando digo espectáculo me refiero a apartar los cubiertos de encima de la mesa de un manotazo, subirme con la abuela de más de cien años para bailar juntos un agarrado mientras yo berreaba como un loco "Para bailar la bamba se necesita..."

En fin, así que cuando la Jenny viene a recogerme en su carro para llevarme donde sus padres, que a ver de qué me estaba escondiendo, y yo que de nada, que por supuesto que la acompañaba encantado, qué recaída ni ocho cuartos, vamos, como si hay que ir todos los fines de semana bailando bachata o lo que haga falta. Y en eso que justo me percato de que yo no soy Ben Affleck y que hace tiempo ya que lo dejó con la Jenny. Eso y que la mujer que me habla tampoco es la señorita Lóoez sino mi asturiana.

- Así me gusta, porque hoy es el Día de Asturias y toca ir a comer a casa de mis padres para celebrar mi cumpleaños.

- ¡Bendito sea el Señor!

UDA ADARJOLE

 


   Kartelaren berezko "feismo (sasi?)adimen artifizialekoa" alde batera lagata, hori posible baldin bada, ze honetan ere atzeraka ere karramarroen antzera, ez al du ematen gure udal agintarien gazteiztarron edozein huskeria dela motibo pipertzeko joeraren kontura egindako adajortze bat, agian gure alkatesa maitearen nolabaiteko ziri pozoitsu bat iaz hiria hankaz gora ipini zuen udal lorazainen greba akordura ekarrita? Zertarako? Etengabean kexu ari/bizi garen gasteiztarrok zirikatzearren, noski. Ze bestela?


Ba, badakit ezetz, ofizialki behintzat ez, ditxosozko Green Capitalarena gogoratzeko dela esango digutela; baina, "zegurozue" esatea, niri baietz gustatuko zitzaidakeen, piperra edonon eta parrastaka gustatu bezala, bai horixe. Izan ere, azken honek gure alkatesaren umore fina, zorrotza, agian apurtxo bat aldrebesatua ere bai, ez baldin balitz petrala eta kitto, erakutsi ahal izango zuen eta horrekin nire botoa bizi osorako ziurtatuz..., hau da, udal zergen bapateko zein ezusteko igoera estratosferikoa ahaztu banu noski. Eta ez, ahaztutzerik ez, ez eta barkaziorik ere.

Orain bai, kartela ezin itsusiagoa, arruntagoa, gatz bakoagoa, "kitxagoa".

EL SUEÑO DE UNA NOCHE DE SAN JUÁN


 

    Ha tocado soñar que me encontraba en una playa inmensa al lado de Lisboa- Yo qué sé a santo de qué, pero tampoco es extraño que sueñe con Portugal, es el pais que mas he visitado a lo largo de toda mi vida y puede también que donde más a gusto me encuentro. El caso es que ya estaba anocheciendo y yo iba paseando por la playa sorteando los grupos de adolescentes que preparaban las hogueras de San Juan con la esperanza de encontrar a mi hijo pequeño y a su madre como el que no quiere la cosa. El mayor, entiendo, estaría por ahí emborrachándose con sus amigos, por lo que contento con que no vuelva a casa chamuscado por haberse caído en una hoguera.

Caminaba sin parar por la playa y ni rastro del enano y mi compañera en este último tramo de la vida y tal. Entonces, como la noche ya había entrado bastante, veo que encienden las hogueras y que la gente se dispone a saltar. Para mi sorpresa, la primera persona a la que veo saltar es a un viejales ataviado con una túnica blanca. Me digo que será algún hippy de esos pasados de rosca y sobre todo puesto hasta arriba de todo. Así que me paro a ver si hay suerte, cae de lleno en la hoguera y se achicharra los huevos para lo de disfrutar del dolor ajeno como buen hijo de puta que estoy hecho. Pero no, el tipo efectúa un salto limpio e incluso se permite una reverencia para agradecer los aplausos del público. En ese momento me fijo más detalladamente en el rostro del tipo y no puedo dar crédito a mis ojos: “¿Platón?” A continuación observo a otro abuelete saltando otra hoguera y vuelvo a alucinar: “¿Sócrates?” El tercero que veo saltar es, por supuesto, Aristóteles. Entonces, visto lo visto, me dispongo a descubrir saltando a Demócrito, Epicuro, Pitágoras, Heráclito, Parménides…, vamos, toda la panda. Pero justo en ese momento oigo una voz que me interpela a mis espaldas.
- Você não vai pular a fogueira??
- ¿Paulo Coelho?
Vamos, no me jodas, tócate "as bolas", qué hará este tipo aquí, y no lo digo porque de filósofo tiene lo mismo que yo de ingeniero de obras y caminos, sino porque estamos en Portugal y él es brasileño. Pero bueno, menuda chorrada, me digo que estará de vacaciones en su madre patria, puede también que para dar una de sus charlas con el propósito de estafar a gente de esa que anda tan desorientada por la vida y es tan simple que necesita de un charlatán amilbarado ponga por escrito las obviedades y memeces con las que todo el mundo se saca de encima al pesado de turno cuando viene a contarle sus neuras.
- É a noite de Sâo Joâo e você tem que pular a fogueira.
- ¡Qué cojones voy a saltar yo la hoguera! Vamos, lo que me faltaba. La semana pasada me quemé el brazo porque con las prisas se me olvidó enharinar el conejo antes de echarlo a freír. Así que como para quemarme ahora de cintura para abajo.
Pero entonces el cabrón del Coelho empieza a hacer eso que tan bien se le da, en realidad de lo que vive y poco más, me refiero a comer el tarro a los idiotas que están presentes para que me animen a saltar la hoguera.
- PULE, PULE AGORA!
- No voy a saltar.
- ¡QUE SALTE, QUE SALTE!
- ¡Que no me sale de los cojones!
- ¡QUE SALTE, QUE SALTE!
La cosa se está poniendo tal mal, como que tengo a todo el gentío reunido en la playa dándome vítores y palmas, que no me queda otra que saltar, no vaya a ser que el barullo atraiga al canijo y a su madre y así tengan otro motivo más para avergonzarse de mí.
- Voy a saltar, hostias, ya salto, ya.
Y justo cuando emprendo el salto sobre la hoguera se abren los cielos, descargan una trompa de agua que apaga la hoguera de golpe, y yo, que he perdido fuelle por culpa de la lluvia, caigo sobre lo que supongo que serán los rescoldos de la hoguera. Pero no, faltaría más tratándose de una puta pesadilla, porque no es precisamente ceniza aquello con lo que me embarduno nada más llegar al suelo, sino…
- ¡PERO SI NO ES CENIZA, ESTO ES MIERDA, MIERDA DE PERRO!
Así que lo primero que he hecho nada más despertarme empapado de sudor por culpa del calor sahariano de estos días, ha sido levantarme de la cama para recoger las cagarrutas que la perra suele esparcer por toda la casa a las mañanas. Luego he coincidido en la cocina con mi hijo mayor y le he deseado suerte para el examen de filosofía que le cambiaron a esta semana y por el que no hay podido viajar a Lisboa con sus colegas para disfrutar de las fiestas de San Juan, la cuales dicen que son las más concurridas del país y que consisten básicamente en lo que consisten todas; en ponerse hasta el culo de lo que sea con cualquier motivo por nimio que sea.

martes, 23 de junio de 2026

DITXOSOZKO AKELARRE ETNONARZISISTAREN GAINEAN



 

      Hain gizakume ergela, "sinplia" edo agian gaiztoa naiz, beti herri xehe gehienaren gustu, grina edota joera nagusiei muzin eginez, beti tribuaren lege sasi-sakratuei muzin eginez, "beti eskamak kentzen, kentzen", ezen -auskalo zer dela...- ezin ditudan nire gogoan Pello Reparazen MITOAROA ikuskizunarena eta Nacho Canoren MALINCHErena ondotxo bereizten. Bai, saiatzen naiz, pekatu larria baldin bada ere halakorik adieraztea lehenengoaren aldeko adostasun ia erabatekoa kontuan hartuta, ahobateztasun benetan susmagarria ikuskizunaren egiazko balio musikala, artistikoa, kolokan jartzen duen aldetik; baina, alperrik, biak oso antzerakoak, paretsuak, begitantzen zaizkit nahi eta ez, halabeharrez. "Eztakitx ba", giro nolabait..."gora gu eta gutarrak", mitoen kontu zeharo eztabaidatsua, folklokeria asper/lotsa/irrigarria, musika zein kantuen hutsalkeria eta zer esanik ez funtsezko mezu mesianiko zilborzale arranditsu jasangaitzaz... Halere, badiot, nire errua ote da. Izan ere, ezin da izan ni bezain... okerra, ipurterrea, nazkantea, potrojolea ziria beti prest? Hala eta guztiz ere, benetan, esadazue, zer gertatu da azken urteotan, zer egin duzue rockanrolarekin, hots, errebeldiarekin, punkarekin, umorearekin? Non dago "niaren" berezko original/edertasuna "gu eta gutarren" lilura benetan "kitx/klitxegarriaren" gainetik? Zetak-ena ez al da euskal Nabucco ziztrin bat, hau da, euskal herritarren adore abertzalea suspertzeko ikuskizun elektroniko txit moderno bat, gure Pello Reparaz "matrixzale" sutsua Giuseppe Verdi kaskar bat -Nacho Canorena ageri da probokazio hutsa zela....-?


  

DE CASCADAS Y POZAS VÍRGENES, LAMIAS NO TANTO Y ALEGATO CONTRA EL TURISMO DEPREDADOR

      Cada año más gente por todas partes y sobre todo dando más por culo. Yo todavía no he metido el pie en el mar desde que comenzó el ver...