KANTAURI

Kantauri itsasoa, bi aste eta piku Gasteizen eta faltan somatzen hasi naiz, berdin dit Mutriku aldekoa den edo Asturias kostaldeko edozein puntatakoa. Negu partean ikaragarri maite dut hondartzan zehar paseatzea lasai askoan, hots, kantuak zioen bezala kresala azalean, iparraizea gorputz osoan, olatuen bortitza ikusmira liluragarria, itsasoko zerumuga enetzat iradokitzailerik handiena, gutxienez lasaigarriena, ez dit axola errekurrenteena ere den. Itsasoa baretasun eta bortizkeria, olatuen joanetorri etengabekoa, itsasgora eta itsasbeheren mendekotasuna. Hau guztiau bizitzaren metafora? Horrela izanda espero dut datozen egunotan itsasoa nire gogotik erabat ezabatzea. Zer gara gu, itsasoa zeharkatzen duten ontziak ala portura itzultzen direnak? Ai, ai, ai ene...