Esan behar da ez dagoela euskara fintzerik Patxi Zubizarretak fintzen duen bezainbeste. Ikaragarri xamurra da bere idazkera ikaragarri jori eta zolia, liluragarria. Izan ere, Miangolarrarren nondik norakoak, edonora garamatzatela, agian euskal historia garaikidean doi-doi jitoan edo, di-da, goxo-goxo irakurtzekoak dira -baina beldur naiz euren neurrian ulertzeko aurretiazko eta gutxieneko ezagumen bat premiazkoa den, eta ez dakit nik hori gaur egungo irakurle gehienen eskura dagoen tamalez, horretan, eskarmentua dela medio, oso ezkorra naiz eta-. Labur bilduz: irakurketa historiko oso didaktiko eta batik bat atsegina. Orain bai, nire buruari derrigorrezko galdera: Posible al da euskarazko literatura euskal abertzaleak ez izandako pertsonai historiko garaikideak protagonista hautatzea, ala horiek ez dira, euskaldungoaren gogamenean politikoki zuzenak, salgarriak, behintzat. Zertara dator hau? Maltzurra naizelako, ez besterik.
No hay comentarios:
Publicar un comentario