AMESGAIZTOA

Bart dena zen lokamuts,

ohean etengabe iraulika.

Etzan aurreko lozorroa

bapatean erabat huts.

Betiko kontuak berriz bueltaka,

goiztiar gauerdiko orroa.

Eta hilgo banintz nagoela lotan.

Eta ez balego beste biharamunik.

Eta hau guztiau balitz ustekabez.

Ez nuke aukera inor ikusteko malkotan.

Ez legoke inor niri emateko munik.

Ez lidake inork adiorik egingo bihotzez.

Ezabatuko nintzatekeen esan gabe nire azken hitzak,

Erauntsiko zuketeen hil nahi izan nuela bakarrik.

Errukituko ziratekeen etorri bezala joan nintzelako.

Ezer taxuzkorik sortu ez izanaren uste bortitzak.

Ezin nuen utzi merezi zuen inolako lorratzik.

Egin nuen oro erdipurdikoa edo desegokia zelako.

Azkenik lokartu naiz dohatsuki ordu bakanetan.

Iratzarri naiz goizean goiz erabat nahigabeturik.

Gau osoan borrokan egon banintz bezala.

Inola ere ezin garaitu ditudan mamuekin errietan.

Inoiz ere behingoan garaitzeko esperantza barik.

Baina ondo jakinda ere zenbat balio duen errealak.