Denboraren orratzak aurrera doaz etengabean.
Izan ginenaren zauriak argazki bakoitzean.
Inoiz berriz izango ez garenaren egiaztapena,
Zerbait oso bestelakoa izan zitekeelako ustea.
Behar bezala gozatu ez genuelako atsekabea.
Dena oso azkar joan delakoan dugun oinazea.
Mingarriena etortzekotan dagoela beldurtzea.
Garenean baino izaterik ez dagoela sinistea.
Ezerezean deseustatuko garela sumatzea.
Maite dugun oro gurekin hilgo da,
garen mundua noizbait sortu zen bezala.
No hay comentarios:
Publicar un comentario