Y si bien cuando él escribió para ella el poema más hermoso del mundo, no solo no se lo agradeció, sino que incluso frunció el ceño porque desconfiaba de que el hombre que la pretendía fuera un soñador con una sensibilidad y una imaginacióntan prodigiosas que nada bueno auguraban para lo que ella creía que debía ser una garantía de futuro; fue averiguar que ese hombre había sido premiado por ese mismo poema con una sustanciosa cantidad de dinero y correr a lanzarse a sus brazos como nunca ante los había hecho con ningún otro. En ese momento también le confesó que su amor por él era tan incomensurable como incondicional. El poeta, en cambio, abrumado por la repentina efusividad de su amada, se creyó obligado a confesar la verdad, esto es, que nunca había escrito aquel poema pensando en ella de veras sino en la gloria literaria, sólo en ella.
miércoles, 12 de marzo de 2014
Suscribirse a:
Enviar comentarios (Atom)
PRIORIDADES
Como no podía ser de otra manera esta semana, sueño que el ascensor se para en el piso de abajo para recoger a la vieja beata que probable...
-
"E ó mellor é a morte que anda de gorante de min pra me levar a par de si sen doenza.coma que se durme... Moitas veces doume ó ...
-
Recordaba ayer el comentario que le hice a mi señora hace ya tiempo a cuenta de la conversación que nos llegaba hasta nuestra mesa en form...
-
S ueño que saco a la perra de mi madre a hacer sus necesidades en el parque habilitado cerca de casa para tales quehaceres. Allí, mie...

No hay comentarios:
Publicar un comentario